Eerste kerstdag kwam familie van moederszijde bij ons. Ik zal het maar eerlijk bekennen, het vormde een mooie aanleiding om op te ruimen. Mijn werkkamer was een bende. De reden? Eind het van het jaar heb ik het heel druk gehad. Veel te druk om op te ruimen. Dat de schoonmaakster een paar weken geleden onverwachts stopte, heeft ook niet geholpen. Maar de belangrijkste reden is wel dat opruimen in mijn geval een kwestie van alles of niets is. Alles is netje geordend – in ieder geval naar mijn eigen maatstaf – of het is een bende. Zo langzamerhand begon ik me steeds meer als een olifant in de porseleinkast te voelen. Ik moest op mijn tenen de werkkamer betreden, want de grond lag bezaaid met spullen. Om preciezer te zijn met geweldig leuke spullen die ik echt niet kon laten liggen.

Krijgertjes

Ook vrienden en bekenden denken de laatste maanden opvallend vaak aan Pakje Plezier als ze aan het opruimen zijn. De oogst is tot nu divers. Van een stel in de buurt kreeg ik honderden wijnkurken aangeboden die ze nog in de schuur hadden liggen. Naar eigen zeggen een erfenis van de vorige bewoner. Ja, ja…. De kurken zie je komend jaar terug in een Pakje Plezier met stempelmaterialen. Van een vriendin kreeg ik een schitterende atlas van Colombia uit 1965 en een degelijk vliegengordijn uit dezelfde periode. Haar ouders moeten dringend opruimen om hun huis in de verkoop te kunnen zetten, maar hebben een probleem. Ze kunnen niets weggooien. Vriendin heeft de atlas en het vliegengordijn daarom liefdevol in ontvangst genomen en ze vervolgens aan mij doorgegeven. Laatst ontmoette ik haar ouders bij toeval voor het eerst. Ik heb keurig mijn mond gehouden. Ondertussen hangen er wel betonpluggen in huis, die de kleinkinderen laatst bij Natuurtalent hebben geweven met stukjes vliegengordijnen. Kleine kans dat haar ouders dit herkennen….

Knopen heb je nooit genoeg

Na een ochtend opruimen zag mijn werkkamer er op Eerste kerstdag acceptabel uit. De grond was leeg, alle spullen zaten in dozen in een stellingkasten. Voor de liefhebbers stond de sjoelbak klaar. ’s Avonds wilde een van mijn tantes voordat ze naar huis ging nog graag wat knutselpakketten bekijken. Ze liep mee naar boven, luisterde enthousiast naar mijn toelichting, keek de kamer rond en zei: ‘Ik krijg er nu toch meer beeld bij. Ik heb thuis nog héél véél oude knopen liggen. Is dat nog iets voor jou?’ Dacht ik wel. Knopen heb je nooit genoeg. Manlief zuchtte berustend….

 

Heb je mijn persoonlijke jaaroverzicht al gelezen?

Nog niet? Klik dan direct door: Een nieuw start in 2015!